Leven in Santiago – deel 1

De eerste weken in Santiago is het zoeken. Zoeken naar spullen in de supermarkt, zoeken naar de juiste winkels om kleding te kopen en zoeken naar een nieuw ritme. Na 10 maanden non stop 24/7 samen te zijn geweest, is het wennen om weer alleen te zijn. Sebastiaan is begonnen aan zijn nieuwe baan bij een Chileense bank en ik volg lessen Spaans.

Ons appartement

De verhuizing van naar het appartement, geregeld door de werkgever van Sebastiaan, verloopt niet soepel. Er is een fout in de boeking geslopen, waardoor we een dag later verwacht worden. Gelukkig kunnen we een nachtje in een ‘overloop’ appartement en de volgende dag om 12 uur in het nieuwe appartement. Blij met deze oplossing sta ik de volgende dag netjes om 12 uur bij de receptie beneden. De dame die dit alles moet regelen, is er niet. Ze is er pas om half 1 wordt mij verteld. Om half 1 sta ik uiteraard weer beneden, maar de dame in kwestie is nog steeds niet gelokaliseerd. Enigszins gefrustreerd loop ik weer terug naar het appartement, gelukkig kom ik haar onderweg tegen. Het blijkt dat het nieuwe appartement nog moet worden schoongemaakt, en dat gaat minstens nog tot twee uur/half drie duren. Ik baal wel een beetje. Twaalf uur verhuizen was toch de afspraak?

El Jefe

Uiteindelijk kan ik dan toch het keurig schone appartement in. Prima! Ik pak onze spulletjes uit, genoeg kastruimte, alles ziet er netjes uit. Toch na een dag of twee merken we allebei dat we toch wat dingen missen, schaaltjes om een toetje uit te eten, een ovenschaal, een stop voor de wasbak voor een afwassopje en zo zijn er meer dingen. Ik beleg het wederom bij de dame die het appartementenbeheer doet. Ze moet het met ‘El Jefe’ (de chef) overleggen. Dat is begrijpelijk. Echter noemt ze tussen neus en lippen door ook nog iets over de schoonmaak die niet meer elke dag komt (?) of bedoelt ze misschien dat de handdoeken niet meer elke dag ververst worden..? Zeker weten doe ik het niet.

Ik blijk het toch wel goed begrepen te hebben want de dag er na en de volgende dag wordt er niet schoongemaakt. Ik hoor ook niets over de spullen waarom we gevraagd hebben. Lastig, lastig. Het appartement heeft geen schoonmaakspullen, dus zelf aan de slag zit er ook niet in. Ook hebben we geen extra theedoek bijvoorbeeld op voorraad.

Bij de receptie probeer ik de chef van de dame van het appartementsbeheer te spreken te krijgen, omdat hij aardig Engels spreekt. Echter bij de receptie willen ze hem niet voor me bellen. Ik kan alleen bij haar terecht, maar zoals al eerder is gebleken is de taal een groot obstakel. Ik begrijp haar niet. Haar Chileens Spaans is super snel en ze spreekt geen woord Engels. Hoe ze iemand op die positie kunnen neerzetten zonder enige talenkennis is me werkelijk een raadsel, maar het kan in Chili.

Eindeloze zoektocht

Ook in de supermarkt, drogist en in de slagerij is het vreselijk zoeken. De producten waaraan wij gewend zijn, zijn er veelal niet of anders niet in de grootte of merk dat we thuis gebruiken. Een eindeloze zoektocht in de supermarkt volgt. Welk wasmiddel koop je, alles is in het Spaans, veel zoeken, etiketten lees, kies ik er een voor de witte was, waar ik wel tamelijk zeker van (Diamanta Blanca klinkt goed) ben en voor de gekleurde was kies ik maar voor de ‘Solucion Total’. Dat klinkt wel goed. Verder zoek ik me rot naar het zout in de supermarkt, scheerschuim voor dames (bestaat niet in Santiago!) en meer producten. Sommige producten dien je wel af te laten wegen, andere weer niet. Welke wel, welke niet, is me volstrekt onduidelijk. Na een keer de Spaanse peper niet mee te hebben gekregen bij de kassa, die had ik dus wel moeten laten wegen, ga ik nu met al mijn groente en fruit na de weegschaal toe en wacht af waar de beste man/vrouw een sticker op plakt.

Dan nog de drogist en de slagerij. Ook hier gaat het compleet anders dan in Nederland. Ik krijg het vermoeden dat het arbeidsloon hier een stuk lager ligt, gezien de enorm inefficiënte manier van werken. Het lijkt soms wel, hoe houden we zoveel mogelijk mensen aan het werk.

Kaas kopen

Kaas kopen gaat als volgt: Je vraagt om kaas bij de balie met kazen. De kaas wordt gewogen en ingepakt. Dan krijg je een bonnetje mee en moet je naar een centrale kassa om dat bonnetje te betalen. Als je betaald hebt, krijg je een stempel op je bonnetje en moet je weer naar een andere balie, waar alle producten die besteld zijn, klaar liggen en daar lever je je bonnetje in en krijg je je kaas. Er zijn dus drie verschillende balies (en mensen) die zich bezig houden met jou ene kaasje. Ongelooflijk toch. Hetzelfde verhaal in de drogist of apotheek.

Wennen

Al met al is het gewoon vreselijk wennen om in te wonen in Chili. Wennen aan de mentaliteit die anders is, het gaat hier langzamer, trager, inefficiënter. Dat ik geen Spaans spreek maakt het er niet makkelijker op. Volgens Sebas ben ik te ongeduldig. Ik wil graag weten waar ik aan toe ben als het aankomt op het appartement en de schoonmaak er van. Ik heb weinig geduld om bij drie balies langs te gaan voordat ik mijn kaasje heb. Maar dat is hoe het hier gaat en dat is anders. Ik zie het als een enorme uitdaging om me hier met het weinige Spaans dat ik spreek te redden. Daarnaast kom ik straks vast héél geduldig terug!

Foto’s

Comments are closed.